به خانواده‌هایی بپیوندید که به فرزندانشان کمک می‌کنند با Voiczy زبان جدیدی صحبت کنند.
7 روز رایگان. هر وقت خواستید لغو کنید.
نوشته‌ی Ebru، بنیانگذار Voiczy
منتشر شده در: · بهروزرسانی شده در:
پاسخ کوتاه: به هر زبان جای مشخصی در روز فرزندتان بدهید و سال‌ها آن را حفظ کنید. ساده‌ترین راه یک والد، یک زبان است: هر کدام از والدین همیشه با زبان خودش با کودک حرف می‌زند. انتظار داشته باشید فرزندتان زبان‌ها را قاطی کند و بیشتر از آنچه می‌گوید بفهمد؛ هر دو مرحله‌هایی کاملاً طبیعی‌اند. از زبان خانه محافظت کنید، چون زبان محلی را مدرسه یادش می‌دهد، و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها و دیگر کسانی را که به آن زبان حرف می‌زنند در زندگی فرزندتان نگه دارید.
در دنیای به‌هم‌پیوسته‌ی امروز، صحبت‌کردن به بیش از یک زبان از همیشه ارزشمندتر است. ما هم خودمان در حال بزرگ‌کردن کودکی چندزبانه هستیم و می‌خواهیم با شما در میان بگذاریم که چه چیزهایی برای ما جواب داد، چه چیزهایی نه، و در این مسیر از متخصصان چه آموختیم.
من و همسرم از دو فرهنگ متفاوت می‌آییم و به زبان‌های متفاوتی حرف می‌زنیم. وقتی اولین فرزندمان به دنیا آمد، قاعده‌ای گذاشتیم: من به زبان مادری خودم حرف بزنم و همسرم به زبان مادری خودش. این روش به روش «یک والد، یک زبان» (OPOL) معروف است. راهبردی شناخته‌شده است که به کودکان کمک می‌کند از بدو تولد به‌طور طبیعی دو زبان یاد بگیرند. پسرمان تا دوسالگی هر دو زبان را در حدی که از هم‌سن‌وسال‌هایش انتظار می‌رود صحبت می‌کرد.
چالش دیگری هم داشتیم: ما به‌عنوان مهاجر در هلند زندگی می‌کنیم، پس هلندی قرار بود زبان سوم فرزندمان باشد که در مهدکودک یادش می‌گرفت. نگران بودیم زبان‌ها را قاطی کند و هلندی‌اش کندتر از حد انتظار پیش برود. بعد از صحبت با مربی‌های مهدکودکش، آن‌ها گفتاردرمانی (که در هلندی به آن logopedie می‌گویند) را برای تقویت هلندی‌اش پیشنهاد دادند و توصیه‌های ارزشمندی به ما کردند.
به توصیه‌ی آن‌ها گفتاردرمانی را شروع کردیم و نکته‌هایی را که یاد گرفته بودیم به کار بستیم. اول هر سه هفته یک بار پیش یک گفتاردرمانگر می‌رفتیم، اما با این فاصله پیشرفت کند بود. بعد از چند ماه سراغ درمانگری رفتیم که می‌توانستیم هر هفته ببینیمش، و پیشرفت سریع‌تر و آشکارتر شد.
اولین درمانگرمان پیشنهاد کرد در خانه فقط به یک زبان حرف بزنیم، اما حس کردیم این روش با خانواده‌ی ما جور نیست. درمانگر دوم که با کودکان دوزبانه تجربه‌ی بیشتری داشت، ما را به ادامه‌ی OPOL تشویق کرد و خیالمان را راحت کرد که روشمان برای فرزندمان درست است. این با حرف بیشتر پژوهش‌های امروزی و متخصصان خانواده‌های دوزبانه هم‌خوانی دارد: کودک برای یادگرفتن زبان مدرسه لازم نیست یکی از زبان‌های خانه را کنار بگذارد.
برای اینکه پسرمان با هر دو فرهنگمان و با لهجه‌های مختلف در ارتباط بماند، هر روز با خانواده‌هایمان تماس تصویری داریم: با خواهرها و برادرها و پدر و مادرهایمان. در این تماس‌ها می‌گذاریم بدون اینکه حرفش را قطع کنیم، گفتگوهای کامل داشته باشد. گوشی را ما نگه می‌داریم و تشویقش می‌کنیم خودش گفتگو را شروع کند، تا حس کند خودش است که به پدربزرگ و مادربزرگش زنگ زده. این برای اعتمادبه‌نفسش و رابطه‌اش با پدربزرگ و مادربزرگ خوب است و برای خود آن‌ها هم خوب است. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها نقش مهمی در بهزیستی کودکان دارند؛ پس این پیوند ارزش محافظت دارد.
اگر دور از پدر و مادرتان زندگی می‌کنید، تماس‌های تصویری منظم به فرزندتان امکان می‌دهد زبان خانه را راحت و آزادانه با کسانی حرف بزند که عاشق شنیدنش هستند.
چیز دیگری که به خجالتی‌بودن کمک می‌کند، پیام صوتی است. ضبط را روشن می‌کنیم و پسرمان را تشویق می‌کنیم برای پدربزرگ و مادربزرگش قصه‌ای تعریف کند یا آهنگی بخواند، و بعد آن را می‌فرستیم. وقتی جواب صوتی می‌رسد، حس می‌کند صدایش شنیده شده و برایش ارزش قائل‌اند، و این عزت‌نفسش را بالا می‌برد.
بیشتر روش‌های ما دیجیتال است، چون دور از خانواده‌هایمان زندگی می‌کنیم. اگر شما نزدیک‌تر زندگی می‌کنید، دیدارهای منظم و پدربزرگ و مادربزرگ‌هایی که سهم خودشان را ادا می‌کنند حتی بهتر است.
دوزبانگی چیزی فراتر از ارتباط است: تعیین می‌کند فرزندتان با چه کسانی می‌تواند حرف بزند، با چه قصه‌هایی بزرگ می‌شود و دنیا را چطور می‌بیند.
بعضی پژوهش‌ها نشان می‌دهند کودکان دوزبانه در کارهایی که نیاز به جابه‌جاکردن توجه یا نادیده‌گرفتن عوامل حواس‌پرتی دارد بهتر عمل می‌کنند؛ پژوهش‌های دیگر تفاوت کمی پیدا می‌کنند یا اصلاً تفاوتی نمی‌بینند. نتایج پژوهش‌ها واقعاً ضدونقیض است، پس به هر کسی که به شما قول بچه‌ای «باهوش‌تر» می‌دهد با احتیاط نگاه کنید. آنچه محل بحث نیست این است که کودکان می‌توانند بدون هیچ آسیبی به رشدشان دو یا چند زبان یاد بگیرند و فایده‌های عملی‌اش واقعی است.
دوزبانگی به کودکان امکان می‌دهد با هر دو طرف خانواده رابطه‌ی نزدیک بسازند و با پدربزرگ‌ها، مادربزرگ‌ها و خویشاوندان به زبانی حرف بزنند که آن‌ها دوستش دارند.
زبان دوم در آینده درهای زیادی باز می‌کند: در تحصیل، کار، سفر و در جامعه‌های گوناگونی که همین نزدیکی هستند.
بزرگ‌شدن با بیش از یک زبان، به‌طور طبیعی این حس را به کودکان می‌دهد که برای دیدن چیزها بیش از یک راه وجود دارد.
همراهی با فرزندتان در مسیر دوزبانگی از اینجا شروع می‌شود که بدانید در هر سنی چه انتظاری داشته باشید.
۰ تا ۳ سالگی: ساختن پایه
۳ تا ۷ سالگی: رشد واژگان
از ۷ سالگی تا نوجوانی: صیقل‌دادن مهارت‌ها
اگر در خانه به دو زبان حرف می‌زنید و فرزندتان مثل پسر ما به مدرسه‌ای با زبان سوم می‌رود، چند چیز کمک می‌کند:
کتاب‌ها
جامعه‌های آنلاین
منابع فرهنگی
نه. بعضی خانواده‌ها از روش «زبان اقلیت در خانه» استفاده می‌کنند (همه در خانه به زبان خانه و بیرون به زبان مدرسه حرف می‌زنند)، یا برای هر زبان زمان‌ها و جاهای خودش را در نظر می‌گیرند. روشی را انتخاب کنید که خانواده‌تان بتواند سال‌ها ادامه‌اش دهد؛ پیوستگی از خود روش مهم‌تر است.
کودکان دوزبانه تقریباً در همان بازه‌ی زمانی که بقیه‌ی کودکان، به نقطه‌های عطف اولین کلمه‌ها و اولین جمله‌ها می‌رسند، هرچند کلمه‌هایشان بین دو زبان پخش شده است. اگر فرزندتان در هر دو زبان عقب به نظر می‌رسد یا نگران هستید، همان‌طور که ما کردیم، با پزشک یا گفتاردرمانگری که با کودکان دوزبانه کار می‌کند مشورت کنید.
نه. قاطی‌کردن بخشی طبیعی از دوزبانه‌شدن است. به زبان خودتان جواب بدهید، کلمه‌ای را که فرزندتان کم داشت به کار ببرید و بگذارید شکل درستش را بشنود. با گذشت زمان زبان‌هایش را از هم جدا می‌کند.
بله. بسیاری از کودکان با دو زبان در خانه و زبان سومی در مدرسه بزرگ می‌شوند. مطمئن شوید هر زبان به‌اندازه‌ی کافی و منظم به کار می‌رود، و صبور باشید: زبان سوم اغلب با یک دوره‌ی آرام گوش‌دادن شروع می‌شود.
نه. هرچه زودتر، آسان‌تر، اما کودکان تا سال‌ها بعد از شروع مدرسه هم زبان‌آموزان قوی‌ای می‌مانند. کودکی که هر روز کمی تمرین کند، در هر سنی پیشرفتی پیوسته دارد.
بزرگ‌کردن کودکی دوزبانه پروژه‌ای طولانی است، و پرثمر. پیوسته بمانید، منتظر مرحله‌ها باشید (قاطی‌کردن، دوره‌های سکوت، جواب‌دادن به زبان «اشتباه») و هر کلمه‌ی تازه را جشن بگیرید. شما فقط یک زبان یاد نمی‌دهید؛ به فرزندتان راهی می‌دهید تا به هر دو طرف خانواده و به بخش بزرگ‌تری از دنیا تعلق داشته باشد.
دیدن پسرمان وقتی با هر دو طرف خانواده‌اش حرف می‌زند، به همه‌ی زحمت‌ها می‌ارزد. اگر می‌خواهید کمک بگیرید تا یک زبان بخشی از روز فرزندتان بماند، ببینید Voiczy چطور کار می‌کند: روزی چند دقیقه تمرین صحبت‌کردن به ۱۹ زبان، ساخته‌شده به دست والدین برای والدین.
